نيازي به گفتن نيست.روزهايم را حراج كرده ام تا بگذرند. روزهايي كه دوست ندارم.اينجا شوشتر نو است . جايي كه غم هايم را كهنه مي كنم و جواني غمگينم را به سلام هاي هر روزه باج مي دهم.حالا مي فهمم محيط چگونه سقف آرزوها را كوتاه مي كند.اينجا تنگ و كوتاه و زيباست. و زيبايي مرا نجات نخواهد داد.

این روزها ۲۴ ساعت کامل نیستند.چند ساعتی محوم.پرنده های این آسمان کوتاه در قاب دیوارهای حیاط محو می شوند و این کلمات در دهان گس من . . . انگار زیبایی آماده ام می کند.روی تختی که گوشه حیاط مانده دراز می کشم. سر برمی گردانم و جای خالی حوایم را بر پهلوی چپم تحمل می کنم. شوشتر مهربانی قبل را ندارد.برایت از این روزها خواهم نوشت.

 

می خواستم

برایت یک چتر

به خانه بیاورم

تو را

در خیابان یافتم.

تمامی باران ها

نشانی زمین را

گم کرده بودند