اولین سه شنبه بی تو

اولین شام بی تو

اولین مسافرت

اولین لبخند

اولین یلدا

بی تو

همه چیز

در بی نامی ـ  اولین بار است

نو  زاده  شده

مرتضای دلم

میلادت

یلدایت

مبارک

کسی که کتاب دستم داد.کسی که نوشتن یادم داد.کسی که بهم سیاست و اجتماع و فهموند.کسی که بهم جوهره داد عموی ۴۲ ساله ام بود که با ۳تا بچه یک ساعت پیش سکته کرد و مرد. بس که توی قوه قضایه این مملکت زجر کشید و دهنشو دوخت.مرد از بس که مرد بود.

اگه محبتی دارید بهم واسش فاتحه بفرستید.

من توانستم تا ۵ صاعقه را بشمارم. باران کینه توزانه سر به شیشه می کوبید. همه از همه چیز توبه کرده بودیم. خشم مهربانانه ترین توصیف از وضعیتی است که آسمان دچارش شده بود. در قفل در کلیدی چرخید. صدای پای کسی با باران ضرب گرفته بود. او آمده بود. بعد از یک هفته برگشته بود شوشتر. در تمام این یک هفته به احترام نبودنش به تمبکش دست نزده بودیم. حالا در آستانه در پیکره تاریکش با روشنای رعد آمیخته بود. در نیمه باز زخمه های تیز باران را به صورت ما می زد. صدای باز شدن زیپ را با خشونت و هوس شنیدیم. و بعد دایره تاریکی که در دست های محمود جان گرفته بود و هر ضربش فاصله خالی میان دو رعد را پر می کرد. حدود ۳ نیمه شب ۵ کله حیرت زده مثل کله جوجه کرکس های گرسنه در لانه، سیخ ایستاده بودند و شوکه شده به آن همه ملکوت و حماقت می نگریستند. کسی نفهمید چه کسی اولین فریاد را کشید: ترک خر!

دانایی خوبی است. امروز روز خوبی است. امروز فهمیدم به اندازه خواسته هایم سرمایه ندارم. سرمایه هر کس شخصیت و فردیت اوست. امروز احساس می کنم خوبم چون جهت دارم و فارغ از هر غمی به بیشتر شدن و محسن تر شدن فکر می کنم. می خواهم آنقدر زیاد بشوم که چک دلم برگشت نخورد. چیزی را نباخته ام. چیزی را به چنگ نیاورده ام اما سرمایه تازه ام دانایی است که مرا سرمایه دار می کند. حالا می خواهم می توانم و می شوم. این همه ماجرای عاشقانه سالیان مانده است. هنوز آنقدر جوان هستم که فرصت باشد از این که هست سالخورده تر شوم. تقویم را برگ به برگ می بوسم و می شمارم. این همه ی دارایی من است